00:58

Heeeey šŸ˜€

As I mentioned earlier, by means of giving my aching head some rest, I’m writing less. The amounts of time trying to break down how I intend to manifest, within my life, touching on the lives of many, my Volta, in which I go from: “I’m so broke and having so much bad luck, I might never make it,” to “From the way things are looking right now, it’s so clear that I’m on the right path to achieve everything I have listed for us,” without that Volta taking place, is starting to bore me. 

12:07

Soo tomorrow at 10 I have to check out of my Airbnb. My friend has asked me to move in with him and I have replied: “Yes.” 

I made some picturess:

It’s interesting how different the shape of the map is now

13:12

I’m now in the StraƟbahn on my way back to my apartment. I need this day all to. I still haven’t gone to the doctor’s office yet, but I did make an appointment for yesterday. I missed it… x_x 

Tomorrow, I need to have checked out of my Airbnb by 10 am. I haven’t made any reservations for any other places to stay. When my friend said: “You can stay at my place as long as you want,” I accepted that offer with open arms. Now that marriage has popped up from the other side, as a serious topic of conversation, I feel like my world has shrunken. Going back home is not an option for me. 

Andd bad luck strikes again:

I thought there would be a ticket machine in the vehicle itself, like in the tram

What to do… I suddenly see myself turning 56 in the same spot/situation I’m in now. I need to keep my independence, but how to fix this in one day… I have no other place to transfer my luggage to, tomorrow… 

13:57

Nog een keer oversteken – ik sta nu voor een stoplicht – en dan ben ik terug in mijn apartement dat ik nog maar een nachtje heb. Ik wil nu eigenlijk een ander apartement hier. Of verhuizen naar California…

Het is echt jammer dat ieder persoon dat op mijn pad komt – BenoĆ®t uitgezonderd – zo’n minimale interesse heeft in wat ik doe. Het zijn steeds mensen die me gewoon bij zich willen houden uit eigenbelang. Mensen die zeggen: “Nee. Ga maar niet naar California. Blijf maar hier, bij mij. Hier is het goed. Hier ben je gelukkig.” Ehm nee?  

Als de mensen die me continu van die kut berichten sturen met “Alles gaat goed komen. Je kan op me rekenen bla bla bla,” misschien een seconde zouden nadenken over de achterliggende gedachte van wat ik hier schrijf en de situatie waarin ik zit. De enige persoon die ik hier “ken” heeft de enige twee paperback exemplaren van mijn boeken, die ik heb meegenomen. Hij weet waar ik verblijf en hij biedt me het enige permanente onderdak, naast mijn slaapkamer in Nederland, waar ik niet naar terug wil. Hij wil met me trouwen, maar ik ken hem pas net en BenoĆ®t heeft al een monopolie op mijn hart. Ik wil iemand die zo emotioneel is niet kwetsen. Vooral niet binnen de muren van zijn eigen huis, kilometers van mijn apartement vandaan, waarin ik niet kan zeggen: “Ik heb er even genoeg van. Ik trek me even terug.” 

Ik was vergeten hoe snel een monogamie vandaag de dag ontstaat. “Kunnen we een gesprek voeren van langer dan 10 minuten? Maak je me opgewonden?” Checklist complete. Zo werkt dat niet bij mij, maar dat wordt niet gevraagd. Er is altijd een positieve aanname… 

Haha rock bottom Fangs calling for the investment and network I need to start making some real positive shifts. Flehs can’t keep me in a bird cage. 

Iets waar ik echt moe van word is zo veel moeite doen om iets te vertalen, terwijl de inhoud nog steeds nergens toe leidt. 

De “now or never”-heid van mijn situatie maakt me duizelig. 

Iets waar ik vandaag de dag fangneigingen van krijg, is staccato en imperatief taalgebruik. 

Ik wil zo graag de hele dag huilen en in mijn bed liggen, maar dat is zonde van het apartement waarin ik zit, op deze “gunstige locatie” en de hele grote hoeveelheid boodschappen die ik heb, die ik niet heb op kunnen maken, omdat ik ineens veel meer tijd dan mijn intentie was, heb doorgebracht op de plek waar ik “Ja” heb gezegd tegen de permanente verhuizing van alle bezittingen die ik bij me heb, van de locatie waar ik tijdelijk verbleef, naar zijn permanente woonlocatie. 

I asked my mother, who has sent me these: “I got your back. Ask me if you need anything,” messages quite often, to make California possible for me, just a few minutes ago. Back, I received: “Okay. I’m going to spend some time to process what you just said to me.”

Ik vraag me af of mijn onderbuikgevoel me misleidt, of dat het waar is dat ik heb geslapen in een bed waarin regelmatig geplast wordt en dat er ook urine zat in de thee die ik heb gekregen. Ik hoop dat dit niet waar is en dat mijn geest gewoon een schepje heeft toegevoegd aan de hel van een situatie waarin ik me bevind. Zodra mensen me dingen willen gaan vertellen over wat ik allemaal moet doen om de relatie met mijn ouders te verbeteren, ben ik er al gauw klaar mee. 

Ooh shit, ik denk dat ik het maal van morgen,  bij “””””mijn schoonoudersĀæ””””” zal moeten afzeggen?

Hey, dit klinkt misschien vreemd, maar ik ben echt toe aan een vakantie… 

If someone keeps telling me: “Put your phone away,” while the conversations are empty, whatever we have won’t last long. I want to keep regularly updating my blog. It’s one of the few reasons why I use my phone. I use it for writing, for listening to music and to search for information. 

17:14

About 16 hours left until I need to check out. Currently, I’m trying to cook my fridge empty. As in, I just ate two schnitzels, I’m making pasta and I’m making pudding with a stew of fruit and nuts later, just to empty my fridge. 

What to do, to steer my life into the right direction……

19:03

This feels like the same form of financially being stuck, as when I was in the US. I have, again, told my mother about it and asked for help, as per request, but this time I’ve mentioned that I don’t want her to use the same financial construction that leaves me no other option but to go home and that she should involve BenoĆ®t in the search process the way she did when she thought that I was missing. Right now, she doesn’t know where I am either. He knows where I am… 

He’s the only person I can and want to talk to, right now. Seeing him would restore my faith in mankind a slight bit. My feelings of heartache, grief, living through a trauma, et cetera, would disappear, if only I were to get one hug from him… He’s the only person who I want to be touched by, ever, but only when, by his independent decision making, I’m his Cuddle. 

The things I go through, just to be in an environment where my mission isn’t being sabotaged… It’s crazy… Especially since I write everything down, while still only a very small percentage of people knows. Not that everyone has to know what I’m going through. It’s more that repetitiously people text me to ask how I’m doing et cetera, while I write down everything here. 

I need seclusion. The emotions I’m holding in really need to get out…