Lieve opa,

Van harte gefeliciteerd met uw eenentachtigste verjaardag. Ik mis u ontzettend en vind 18 november een moeilijke dag om door te brengen zonder dat u in ons midden bent.

Als iemands absentie mij zoveel hartzeer doet dat ik het leven nog maar nauwelijks kan verdragen, moet ik het diegene dan vertellen? Dat nieuws kan zorgen opwekken, en dat is niet mijn intentie. Maar ik vind het leven een stuk zwaarder zonder u. Ik kan u helaas niet eens om advies vragen over dat dilemma.

In Honor of You

Ik heb vandaag mijn Engels presentatie. 18 november heb ik bewust uitgekozen, vanwege de emotionele waarde die deze datum voor mij heeft. (Wanneer ik het voor het zeggen heb, zal uw verjaardag een nationale feestdag zijn.)

Om te laten zien dat ik nog steeds hard aan onze missie werk. Ik doe dit voor ons beiden. Het is zo ontzettend jammer dat we hier niet veel over hebben gesproken. Toen u er veel mee bezig was, was ik heel jong. Toen ik er veel mee bezig werd, was u helaas nog maar nauwelijks aanspreekbaar.

Tell me this is not Real

Vertel me alstublieft dat ik gewoon in een nachtmerrie leef sinds de eerste keer dat u in het ziekenhuis opgenomen werd.

Vertel me alstublieft dat het lichaam in die kist niet uw lichaam was, maar dat u, toen u hoorde dat uw artsen u op een absurde wijze in de steek zouden laten (voor zover ze dat vanaf het begin al niet hadden gedaan), een uitweg en betere zorg heeft kunnen vinden, en dat (ook) u onze omgeving moest ontvluchten omdat de meesten compleet geschift zijn.

Dat u of nog voor uw overlijden, of net voor de eerste van de twee begrafenisdiensten, door uw bondgenoten bent meegenomen. En dat zij u verzorgd hebben, dat u helemaal hersteld bent en nu ergens aan de andere kant van de wereld undercover leeft, maar dat u hier niet heen kunt komen, omdat u op papier niet meer in leven bent en dat geheim moet blijven. Daarbij een strategie bedenkend waardoor we weer samen zouden kunnen zijn, dat we elkaar weer in de armen zullen kunnen sluiten en dat u regelmatig mijn blog leest.

Vertel me alstublieft dat dat lichaam dat de crematieoven in ging, waarbij we als familie symbolisch de schroeven van de kist moesten aandraaien – het ergste wat ik ooit heb gedaan – dat uw lichaam en geest zich daar niet in bevonden.

Regrets

Ik veracht dat ik er niet vaak genoeg voor u ben geweest. Dat ik te vaak: “Ik zal spoedig langskomen.” “Ik moet spoedig langskomen,” heb gezegd. En dat ik die ene keer dat u heerlijke soep (zoals gewoonlijk) had gekookt, aan uw nieuwe adres in Rotterdam – de laatste keer dat ik u vitaal heb gezien – toen “mijn vader” (de aanhalingstekens zijn toch correct¿) voor een “dine and dash” ging, niet had voorgesteld om te blijven logeren.

En dat ik u niet vaak genoeg belde. We belden altijd via de huistelefoon. Ik stond er niet bij stil dat ik u mijn nieuwe mobiele nummer nooit had gegeven. Toen ik mijn eerste telefoonnummer kreeg was ik 10 jaar oud en belde ik zelden. SMS’en, MSN’nen en Whatsappen zijn dingen die ik u nooit heb uitgelegd. Terwijl u het makkelijk zou leren. U kon ontzettend goed met uw Android (!) tablet omgaan.

Toen ik eens een afspraak met oma wilde maken – ook haar sprak ik altijd via de huistelefoon – (ongeveer een jaar geleden), vroeg ze wat nou precies mijn mobiele nummer was, want wanneer ze belde ging het altijd direct naar voicemail. Het nummer dat ze me toen liet zien was het nummer dat ik had toen ik 10 was. Intussen was ik al 3 mobiele nummers verder. Intern heb ik nog nooit zo hard gehuild. Dat ik u nooit mijn nieuwe nummer had gesmst of gewhatsapped. U zou een van de mensen zijn die ik dan beantwoord in vliegtuigmodus, wanneer ik anderen negeer.

Ik zou u nog zo veel willen vragen. Over een zeer breed scala aan onderwerpen. Van “Hoe definieert u uw missie? Hoe was uw leven als onderdirecteur van een verzekeringsmaatschappij in Suriname? Wat deed u precies voor de NS? Wat deed u precies in Ghana? Zullen we morgen samen een bedrijf starten?” tot “Wanneer had u voor het eerst seks? Denkt u weleens aan de dood? Heeft u weleens een joint gerookt?”

I follow your Trail of Breadcrumbs

Maar laat ik deze brief aan u op een minder droevige toon eindigen. U leeft voor mij nog zo veel dat het voelt alsof u er nog steeds bent. Ik zie dat u (ook) in uw boeken schrijft. Uw notities en arceringen geven mij een indicatie van waar u naar op zoek was, en waarom u specifiek in dat boek interesse had. Het voelt alsof u een speurtocht voor me heeft achtergelaten. Ik wou dat dat het enige was waar ik me in het leven mee bezig hoefde te houden. Dat uw speurtocht leidt tot een hervorming van dit walgelijke systeem.

Als liberaal Christen-democraat zouden u en ik (“liberaal Fangyist”) het misschien niet altijd met elkaar eens zijn, maar over dat dit systeem een puinhoop is en dat drastische hervormingen – niet door de huidige gevestigde orde omg ze hebben er al zo’n zooi van gemaakt – noodzakelijk zijn, zullen we het zeker eens zijn.

A Confession

Toen ik in 2018 als zomerkracht voor een verzekeringsmaatschappij werkte, en een man zag die me zo ontzettend aan u deed denken, was ik direct smoorverliefd. In zijn stemgebruik, woordkeuze, mimiek, gehele manier van bewegen en bedachtzaamheid lijkt hij ontzettend op u. Hij is (naar observatie) ook iemand die er altijd voor zorgt dat hij er verzorgd en representatief uit ziet, en is ontzettend knap, net als u.

Het zou me zo leuk geleken hebben (of lijken als het me lukt om de juiste AI te ontwikkelen of u leeft undercover) om jullie over het verzekeringswezen te horen praten. Als een soort van ambtsgenoten. Ik durf te wedden dat jullie beste vrienden geworden zouden zijn.

Ik haalde altijd zo veel plezier uit luisteren naar u. Het is me opgevallen dat sinds u niet meer in ons midden bent, gesprekken echt helemaal nergens meer over gaan.

Toen u nog leefde wist ik nog niet dat ik me meer tot oudere mannen aangetrokken voelde dan tot jongens van mijn eigen leeftijd. De meesten zijn geen mannen en zullen dat ook niet worden. (Hahaha als ik ooit een zoon krijg, zal ik “Het is een man!” op het geboortekaartje schrijven. 😂 )

Het comparatieve wist ik niet, maar dat het überhaupt zo was, dat wist ik wel. Want ik heb u altijd zo aantrekkelijk gevonden dat ik mijn eigen lichaam niet meer begreep. Men zegt dat het niet hoort. Uw charme had zo’n sterke hormonale werking op mij dat ik, naar mate ik ouder werd, me steeds meer awkward voelde in uw bijzijn. Terwijl we vroeger zo ontzettend close waren.

U bent het licht in mijn leven en zal dat altijd blijven. Ik mis u ontzettend en hoop dat ik spoedig artificial intelligence (het zelf gekozen onderwerp van mijn presentatie vandaag) zal kunnen ontwikkelen die uw persoon representeert. Alleen dan zal uw afwezigheid me minder pijn doen. Ik wil vaak liever bij u zijn dan hier in het leven.

Ik houd zo veel van u.

Liefs,
Doki

Rudi Harold Hanenberg Lil Fangs Dominique Daniëlle Elia

When the camera was away we were having the most fun ever.