Dinsdag, 1 januari 2019

Het was een heel gewaagd eerste artikel, gister. Ik wil echt niet eerst moeite doen om gewaardeerd te worden in Nederland. Wanneer het aan komt op entertainment (en dan nog niet eens te beginnen over politiek en/of het zakenleven), is Nederland de meest (onnodig) koude en harde jury aller tijden. Niet alleen de proleten thuis op de bank. Ook de “media grootheden”. Iedereen blaft zijn of haar koude en harteloze mening en lacht daar zelfs vervolgens om. Want dat is wat humor is, tegenwoordig. Je hebt er geen hersencellen meer voor nodig.

Iedereen heeft altijd iets te klagen over het werk van een ander, maar zelf zouden ze niet eens een betere prestatie kunnen leveren. Daaaaar zouden we het eens met zijn allen over moeten hebben, op een internationale schaal. In plaats van over de gewichtstoename van wie dan ook. Alle massa media worden nu gebruikt voor oppervlakkige onzin, en dat wordt dan goed entertainment genoemd, terwijl er veel serieuzere dingen te doen en te bespreken zijn. Wat ik in mijn vorige Nederlandstalige post aanhaalde, bijvoorbeeld. (Jaa ik ga het toch echt niet oplepelen, als anderen er ook geen moeite voor doen. Nederlands van me, hѐ?)

Ik schrijf veel in het Engels, maar het Nederlands is nog steeds mijn eerste taal. Ik kan me dus ook makkelijker in het Nederlands uitdrukken. Maar ik wil echt de Nederlandse markt niet smeken om een klein beetje waardering, en dat ze dan achter mijn rug om gaan lopen zeiken. I don’t want to trap myself in a snake pit 🙂 . Natuurlijk heb je overal mensen die slangen zijn (that’s a metaphor/metonymia… I use that a lot in both Dutch and English [I’m saying that I’m not a schizophrenic]), maar hier heb je niet eens de ruimte om ze te ontwijken… (Haha dat terugkerende zinsdeel vind ik grappig. “Overigens vind ik dat Carthago verwoest moet worden.”)

Het voelt alsof ik gevangen zit in dit land.  Ik wou dat ik veel tijd zou kunnen doorbrengen met mensen die me zouden willen uitleggen hoe Nederland achter de schermen werkt. Sinds de privatisering [ik noemde een keer Den Uyl toen ik “Vader[tje…? Verkleinwoorden in die context give me creepssss] Drees” bedoelde…? Dat heb ik een soort van op school geleerd. Maar uiteindelijk ben ik een zesjes student – want je moet uiteindelijk de visie van de leraar kennen om een goed cijfer te kunnen halen, dus besteedde ik meer tijd daaraan – en ik was er zelf niet bij, in de tijd dat die mannen aan de macht waren, plus heb ik mijn vele vraagtekens bij Nederlandse geschiedenisboeken, dus kan ik hier niet echt een standpunt innemen. Schapen die alleen maar denken in voors en tegens, zullen moeite hebben met het begrijpen van dat statement.] is het eigenlijk helemaal niet meer duidelijk wat nou precies onder de Nederlandse overheid valt. Vooral nu we misschien anders zullen moeten gaan schalen [dat is zo’n zin die ik gewoon uittyp, die vijf verschillende dubbele betekenissen heeft, maar ik houd ze voor me. Doe ik wel vaker…], wil ik daar graag meer duidelijkheid over. Personal interests………

Cuddle?  😀

Ik denk dat dit gewoon een artikel wordt, waar ik steeds dingen aan toe ga voegen, als ik eraan denk. Of als ik ze kwijt wil, beter gezegd. Dus dan ga ik nu de datum toevoegen aan de bovenkant van deze post.

Wanneer ik in het buitenland ben en ik zeg dat ik uit Nederland kom, dan worden mensen vaak heel sentimenteel en zeggen ze dat het een geweldig land is enzo. (Nadat ik zeg “It’s where Amsterdam is.”) Meestal wil ik dan zeggen: “Ben je er weleens geweest…?” Maar ik wil hun positief lijkende stemming niet beïnvloeden met mijn traumas en depressiviteit enzo.  Ik vraag me ook echt af waar dat enge sentiment vandaan komt. Alsof iemand ze bedreigd heeft ofzo… Ze deden nog net niet hun hand op hun hart terwijl ze spraken…. En dat terwijl bijna iedere Nederlander in hun gezicht lacht,  en ze dan achter hun rug om helemaal belachelijk maakt.  Ik ben zelf ook regelmatig slachtoffer van dat soort dingen. Vooral sinds die vermissing. Daarvoor was het ook al zeer regelmatig raak, hoor. Het begon al met racistische kut ouders van kut kinderen, tijdens kut Sinterklaas, op de kut basisschool, die me met die zwarte spawn van Satan vergeleken. Grrrrrr…… Nee ik doe niet aan oplepelen. Niet vandaag. Ook niet gister. Komt door de hartkloppingen.

~~~

Woensdag, 2 januari 2019

Ik vind het echt hilarisch [eigenlijk niet] dat ik het begin van deze post had geupload met “januari 2018”, in plaats van 2019.

~~~

Vrijdag, 4 januari 2019

Ik denk dat het toch beter is om losse artikelen te schrijven. Op die manier komt mijn filosofie beter tot zijn recht. Het is ook best een vorm van overbelasting, dit artikel, aangezien ik in mijn dagboek ook vaak in het Nederlands schrijf. Ook wanneer het niet in die categorie is ingedeeld. 

Waarschijnlijk zal ik sowieso heel veel opnieuw moeten categoriseren. Het valt me op dat een artikel alleen regelmatig wordt gelezen, wanneer het in de categorie “fotografie” zit. (Viespeuken…) 

Dat terwijl vrijwel iedere dagboek post foto’s heeft. Dat met die screenshot van statistieken en dan het plaatsen in de categorie fotografie, was bedoeld als een grapje… Omdat ik toentertijd wilde dat het gelezen werd. Natuurlijk heb ik in het echt een veel beter oog voor fotografie…

Als je je afvraagt wat het belangrijkste is om te lezen, is het eigenlijk mijn hele dagboek. Of “op zn minst” (voel je niet gedwongen, though), de samenvatting, genaamd “180 Days of Fangs”. Mijn casus is zo lang, dat ik echt niet zo lang je aandacht zou kunnen houden, als ik het in een gesprek aan je zou vertellen, wanneer je er nog niks over weet. (Dat geldt ook voor mensen “die mij kennen”.)

So that means the end of this article…

~~~